معلمان و دغدغههایشان

معلمی مثل هیچ یک از حرفههایی که میشناسیم، نیست. معلمی، فعالیت درجبهه روابط انسانی است. فضایی که در آن گاهی به آسانی سوءتفاهم پیش میآید.

افراد معمولا سریع ناراحت میشوند یا او را ناراحت میسازند. معلم، ضمن اداره کلاس باید از فراگیران ارزشیابی شفاهی و کتبی بگیرد، سر وصدای بچهها را تحمل کند، پشت سرهم آنها را دعوت به سکوت کند، به همه مهر بورزد، در همان حال که با یکی میخندد، نسبت به دیگری اخم کند، به پرسشهای بیموقع بچهها پاسخ گوید، از یادگیری تکتک آنها اطمینان حاصل کند، در دعواهای احتمالی بچهها فورا حضور پیداکند و آنها را آشتی دهد، تنبیه کند، تشویق کند، اندرز دهد و البته در همه این احوال، مواظب رفتار، گفتار و ظاهر خود باشد.

دردسرهای یک معلم به چهاردیواری کلاس درس و یک زمان خاص محدود نمیشود. یک معلم باید آماده روبهروشدن با ارزیابیهای گاه و بیگاه مسئولان اداری و همینطور مواظب سلوک و ظاهر خود در بیرون باشد تا نقش الگوییاش خدشهدار نشود.

شاید به خاطر همین خصوصیات است که کار معلم در همه کشورها از ارج و مرتبه بالایی برخوردار بوده و دولتها برای اداره آنها عنایت و حمایت ویژهای دارند.